Niemoc

Rozwiane słowa,
stłumione uczucia,
wyobrażenia, marzenia
szukają się w niebycie.
Krążą, wibrują, wirują jak samotne motyle,
jak suche  liście na wietrze.
Jak ujarzmić je, poukładać,
nadać im pierwotny sens i znaczenie?
Jak poukładać w spójny, czytelny  obrazek?

  

Zawieszenie

Nie wiem czego  szukać,
komu zaufać.
Nie wiem już nic.
Serce wyrywa się,
drży z niepokoju,
myśli się plączą,
brakuje oparcia,
dobrego słowa, ciepła, 
bezpiecznych ramion.
Cisza ogłusza.
Samotność jest karą za marzenia.


 

Sentymentalnie

https://www.youtube.com/watch?v=tmrWDzdR46Q

Mój azyl

Myśli i uczucia zmykam
Słowa najpiękniejsze połykam.
Pragnienia uśpiłam w zakamarkach wyobraźni. 
Bezpieczny sejf zafundowałam sobie.
Nie tego chciałam.
Stworzyłam azyl przetrwania.
Nie mogę inaczej, wybacz. 

Smuteczki moje

Świerk pachnie tak samo jak zawsze
Światełka migocą
kolędy się snują
nie ma z kim podzielić się opłatkiem
 Boli
Litery na kartce są tylko literami
Brak  w nich  spojrzenia
ciepła dłoni i  barwy głosu
Moja wigilia

Bez okalsków

Coś się wydarzyło, coś bardzo ważnego. 
Ciepełko, wzruszenie, piękne uczucie...
Nie ma fajerwerków, ochów, achów...
Uboga radość  bez  podzielenia się.
Coś się wydarzyło i  coś umknęło.
Kawa, papieros i wino,
Są na wyciągnięcie ręki.

Depresyjnie

Zachody i wschody słońca już nie cieszą

Plusk deszczu o szybę nie zachwyca

Powiew wiatru nie rozczula

Amplituda emocji zmalała do zera.

Obolałe ciała

obtłuczone życiem dusze

szukają ukojenia we wspomnieniach.

Na wysokich poduchach przysypiają namiętności

W przydeptanych kapciach

chowają się roztańczone stopy.

Dłonie zapomniały dotyku czułości

ciało pieszczot, usta smaku pocałunku.

Tylko szeroko otwarte oczy patrzą i wciąż szukają drogi.